#4

Reconstruction
Ετοιμάζω το αφιέρωμα στο πρωινό.. και όταν λέω ετοιμάζω εννοώ απλά σκέφτομαι, τριγυρνάω και προσπαθώ να θυμηθώ ποια είναι τα δικά μου αγαπημένα πρωινά, που, πως, γιατί κλπ...

Το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο λοιπόν σήμερα με απογοήτευσε -ελπίζω ότι θα είναι παροδικό- και έτσι το αφιέρωμα στο πιο φανταστικό γεύμα της ημέρας θα καθυστερήσει..! Αποφάσισα ότι θέλω ένα grande αφιέρωμα και αυτό σημαίνει πρώτα από όλα ένα πράγμα: αμέτρητες ώρες πνιγμένη σε συνταγές!! Γιούπι!

Από την άλλη τι να περιμένεις από μία ημέρα που έχει ξεκινήσει με νες καφέ μόνο και ούτε καν χτυπημένο...? Τίποτα! Ευτυχώς προσπάθησα να επανορθώσω, πηγαίνοντας σε μία patisserie που μου έχει κινήσει το ενδιαφέρον από τότε που ήρθα στο Λονδίνο. Γαλλικού τύπου, με υποκαταστήματα σε όλη την πόλη.. χμμμ.. επιφυλακτική με τις αλυσίδες όπως πάντα, όλο το ανέβαλα. Σήμερα όμως βρήκα έναν λόγο για να βρεθώ tet a tet με μια τάρτα φράουλα: τέλος των εργασιών -όχι άλλο κάρβουνο- καιρός ήταν!
Λοιπόν η τάρτα ήταν μέτρια μπορώ να πω, αλλά άξιζε ο καφές (Λονδίνο και καφές δεν πάνε μαζί, as far as I know) και το χάζι στο δρόμο.. πόσος κόσμος πια σε αυτή την πόλη..;

Ένα τραγουδάκι που ταιριάζει με καφέ και τσιγάρα.. (που είναι και το απόλυτο ελληνικό πρωινό).

http://www.youtube.com/watch?v=YGurjRVL1Iw

 Πολύ καλημέρα σας.